Anamorfozy albo Thaumaturgus opticus - Baltrusaitis Jurgis

Opis:
Zjawisko anamorfozy polega na celowej deformacji obrazu, która ustępuje, ukazując obraz niezdeformowany, gdy odbijemy ją w wypukłym zwierciadle lub spojrzymy na nią pod odpowiednim kątem. Najbardziej znanym zastosowaniem anamorfozy w malarstwie jest podłużny przedmiot ścielący się u nóg Ambasadorów przedstawionych na portrecie Hansa Holbeina (1533). Oglądany pod kątem dwudziestu siedmiu stopni zamienia się w ludzką czaszkę – symbol śmierci i przemijania.
Anamorfozy, czyli Thaumaturgus opticus Jurgisa Baltrušaitisa opisuje to zjawisko w kontekście różnych sztuk plastycznych – w malarstwie, grafice, a nawet w architekturze. Baltrušaitis traktuje anamorfozę nie tylko jako sztuczkę perspektywiczną, mającą zadziwić widza magią odkrywania tego, co ukryte. Autor traktuje anamorfozę także klucz do innego spojrzenia na rzeczywistość. Anamorfoza skrywa tajemnicę – treści zarówno pornograficzne, jak i heretyckie, a także transcendentne, święte, alegoryczne. Objawia prawdę, której nie chcemy lub nie umiemy dostrzegać – o śmierci, przemijaniu, boskiej potędze. Wskazuje na relatywność i niejednoznaczność rzeczywistości – dopowiadając, że często ulegamy złudzeniu. Mówi nam zatem, że świat nie zawsze jest taki, jakim go postrzegamy na co dzień, że czasem wystarczy lekko zmienić perspektywę, by okazał się odmienny od dotychczasowego. Anamorfoza wymaga od widza intelektualnego wysiłku, kabalistycznej umiejętności widzenia rzeczy w różnych wymiarach, a od malarza także niezwykłych umiejętności warsztatowych – mogli się nią zatem posługiwać jedynie najwięksi mistrzowie.

Inne książki w tematyce

Przewodnik artysty
Friend Trudy

Nie gęsi Polskie projektowanie...
Rypson Piotr

Alfons Mucha i jego świat
Ormiston Rosalind

Zobacz wszystkie pozycje

Henning Mankell

Zapora
Mankell Henning W.A.B.

Ystad, jesienna noc. Dwie nastolatki napadają na taksówkarza. Mężczyzna ginie, a aresztowane dziewczyny twierdzą, że zabiły go dla pieniędzy. Wkrótce jednej z nich udaje się uciec. Tymczasem w innej części miasta przed bankomatem zostaje znaleziony martwy człowiek z rozległą raną na głowie. Zbrodnie jakich wiele ? można by pomyśleć. Jednak Kurt Wallander podejrzewa, że kryje się za nimi coś więcej. Nieświadomy rozmiaru niebezpieczeństwa, osamotniony i nękany problemami osobistymi, wkracza w świat wielkich finansów i tajnych stowarzyszeń. Tym razem musi wykazać, że w cyberprzestrzeni jest równie skuteczny, co w realnym świecie. Czy pokonanie wirtualnej zapory przybliży go do prawdy? Zapora, ostatnia powieść z Kurtem Wallanderem w roli głównej, potwierdza klasę Mankella. Fascynująca intryga, w której pospolite przestępstwa łączą się ze spiskami na skalę światową, sprawia, że od książki nie można się oderwać. Mankell udowadnia, że jest wnikliwym psychologiem i obserwatorem współczesnego świata, w którym niczego nie można być już pewnym. Zapora jest ósmą z kolei książką Mankella i najlepszą z dotychczasowych. ?The Guardian? Spędzanie czasu w towarzystwie ponurego gliny z zimnej Szwecji może być naprawdę ekscytujące. ?Publisher?s Weekly? Mankell mógłby zmusić każdego do popełnienia zbrodni. ?Daily Telegrach? Świetna powieść. Szwecja Mankella ? zimna i wyobcowana ? jest tak samo pamiętnym i intrygującym krajobrazem jak Los Angeles Raymonda Chandlera. ?The Wall Street Journal?