Między wiarą a Kościołem - Dorosz Krzysztof, Obirek Stanisław

Opis:
W prezentowanym zbiorze listów wymieniają uwagi ludzie, dla których religia nie jest fundamentem społeczeństwa, kodeksem moralnym, ani konserwatywną regułą obyczajową – niczym, co bezpiecznie zakorzenia w istnieniu – ale radykalnym zerwaniem z pewnością i przewidywalnością. Nieufnością wobec wszystkiego, co przebrane za zdrowy rozsądek czy powszechną świętość stara się wymusić nasze posłuszeństwo. Igrając słowem, chętnie bym nazwał Dorosza i Obirka „an-archistami” w sensie etymologicznym, ponieważ zawracają nas wciąż an arche, do początku, każą spojrzeć od nowa i mówią – niby sobie wzajemnie, a przecież nam, dopuszczonym do kompanii – że nie tylko nie rozumiemy, ale nawet (i to dopiero straszne) nie staraliśmy się zrozumieć, kim był Jezus. Co tak naprawdę mówią Ewangelie. (Jeśli są prawdziwe, to co najmniej połowa naszych życiowych decyzji nie ma sensu; jeśli nie są, nie ma sensu druga połowa). I czy tworząc wspólnotę w i e r n y c h, aby na pewno tworzymy wspólnotę w i e r n ą. Czy zbiorowo – w tym bądź innym Kościele – nie dopuściliśmy się zdrady?
z przedmowy Jerzego Sosnowskiego

Stanisław Obirek (ur. w 1956 r.) studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie filozofię i teologię. W 1997 r. habilitował się na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1976 roku wstąpił do zakonu jezuitów, w 1983 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Jest autorem książki Co nas łączy. Dialog z niewierzącymi (2002) i Przed Bogiem. Ze Stanisławem Obirkiem rozmawiają Andrzej Brzeziecki i Jarosław Makowski (2005). Interesuje się miejscem religii we współczesnej kulturze, dialogiem międzyreligijnym i możliwościami przezwyciężenia konfliktów cywilizacyjnych i kulturowych. We wrześniu 2005 roku opuścił zakon jezuitów.
Krzysztof Dorosz – eseista i publicysta, autor wielu artykułów i książek o tematyce religijnej. Urodził się w 1945 r. Blisko 20 lat pracował jako dziennikarz radiowy w Polskiej Sekcji BBC w Londynie. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych współpracował też z emigracyjnym kwartalnikiem „Aneks”. Od roku 1989 publikuje eseje z dziedziny kultury i religii w krakowskim miesięczniku „Znak”. W latach 2002-2003 redaktor naczelny miesięcznika ewangelicko-reformowanego „Jednota”.

Inne książki w tematyce

Kwartalnik religioznawczy 69/70 2010

Rytuały w wybranych religiach...

Szachy ze Złym

Zobacz wszystkie pozycje

Henning Mankell

Pies który biegł ku gwieździe
Mankell Henning W.A.B.

W małej osadzie leśnej w północnej Szwecji mieszka jedenastoletni Joel. Cierpi z powodu samotności. Mama go opuściła, a tata zamknął się w świecie wspomnień z czasów, gdy był marynarzem. Joel równieżmarzy, że kiedyś opuści smutne miasteczko i będzie pływał po morzach. Pewnej nocy zauważa w świetle latarni tajemniczego psa. Zafascynowany, postanawia go odnaleźć. W tym celu zakłada jednoosobowe stowarzyszenie PPKBKG ? ?Poszukiwania psa, który biegł ku gwieździe?. Podczas sekretnych wypraw z niedawno poznanym kolegą przekona się, że w miasteczku nie tylko pies prowadzi tajemnicze nocne życie. I odkryje jeszcze wiele innych rzeczy. Jak choćby prawdę o własnej rodzinie? Pies, który biegł ku gwieździe rozpoczyna cykl książek Henninga Mankella o przygodach szwedzkiego nastolatka. Autor popularnych kryminałów snuje piękną, pełną realizmu magicznego opowieść o tym, jak czasem trudno nastoletniemu chłopcu zrozumieć siebie i innych. Zwłaszcza dorosłych. Mankell zręcznie ukazuje to, jak chłopiec poznaje samego siebie, gdy uświadamia sobie, że jedna chwila może odmienić życie ludzkie i, pojmuje wagę wyboru między wyznaniem prawdy a zachowaniem milczenia. Amazon.com, z recenzji czytelniczki Głos namiętnego idealisty, odświeżające antidotum na sztampę i komercję. Świetny pisarz. Sunday Herald Ta niewielka, ale wciągająca opowieść pokazuje, że Mankell pisze dla dzieci tak samo sprawnie jak dla dorosłych. Observer Poruszającą historia młodego chłopca dorastającego w północnej Szwecji. The Bookseller Ta głęboka, poważna opowieść została napisana w najdelikatniejszy sposób i bez odrobiny protekcjonalności. Guardian