Krzysztof Globisz Notatki o skubaniu roli - Katafiasz Olga

Opis:
W „Notatkach o skubaniu roli” jeden z najwybitniejszych polskich aktorów, Krzysztof Globisz, mówi nie tylko o pracy z wielkimi artystami, ale też dzieli się z czytelnikiem refleksją nad sensem swojego zawodu. Nad szczęściem płynącym z jego wykonywania i ceną, jaką płaci się za uprawianie sztuki. Nad cudem codzienności, który stara się utrwalać w kolejnych rolach i prywatnych zapiskach.

Czy aktor musi być „człowiekiem bez właściwości”? Czy tworzenie roli jest jedynie „pożyczeniem ciała”, czy również zaprzedaniem postaci własnej duszy? Jakie jest miejsce sztuki w świecie, który wydaje się coraz mniej prawdziwy? Na czym polega różnica miedzy aktorstwem teatralnym a filmowym?

„To jeden z nielicznych zawodów, które uprawia się z przyjemnością, choć nie każdy może być aktorem – niektórzy zdają sobie z tego sprawę bardzo szybko i rezygnują z zawodu. Ale prawdziwi aktorzy dokonują kompensacji, lecz nie swoich frustracji, własnej natury czy kompleksów. Nazwałbym to kompensacją myśli: ja,Krzysztof Globisz, niewiele wiem o świecie, ale gdy gram Makbeta, Hamleta, Klaudiusza, Sajetana przekazuję światu pewną wiedzę – z nią się można kłócić, nie zgadzać, dyskutować. Przynajmniej podczas tych dwóch godzin spektaklu posiadam jakąś wiedzę czy emocje – i to przynosi wielką radość. Potem mogę wrócić do domu i znów nic nie wiedzieć. Jestem głupim człowiekiem, mądrość moim zdaniem nie polega na tym, że się wie, ale że się nie wie – być może w tym sensie jestem mądry. Rola rekompensuje mi fakt mojej niewiedzy, lecz mogę również w sposób dany mi przez Boga namówić ludzi do pewnych rzeczy:przedstawić im świat, wzruszyć ich, oszukać, pouczyć – zrobić z nimi, co chcę. Moje intencje są oczywiście dobre. To jest natura aktorstwa. Czy efekt osiąga się za pomocą techniki, czy dzięki sięganiu do własnego człowieczeństwa – nie wiem, jednak myślę, że jedno i drugie jest konieczne”. (fragment książki)

Krzysztof Globisz
Aktor, pedagog, obecnie prorektor PWST im. Ludwika Solskiego w Krakowie. W 1976 roku rozpoczął studia w krakowskiej PWST; w 1980 roku debiutował rolą Karla Rossmana w przedstawieniu „Ameryka” w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Wówczasteż rozpoczął pracę pedagogiczną. Od 1981 związany jest ze Starym Teatrem w Krakowie. Współpracował z największymi polskimi reżyserami: Jerzym Grzegorzewskim, Jerzym Jarockim, Andrzejem Wajdą, Krystianem Lupą. Do legendy przeszły jego role w przedstawieniach „Życie jest snem”, „Kaspar”, „ Ślub”, „Trzeci akt”, „Sędziowie” (w Teatrze Narodowym w Warszawie), „Zaratustra”. Występuje również w spektaklach reżyserów młodszego pokolenia – Mai Kleczewskiej, Jana Klaty, Petra Zelenki. Wielokrotnie nagradzany za osiągnięcia teatralne (ostatnio za role Bohdana Chmielnickiego i Andrzeja Kmicica w „Trylogii”), sukcesy odnosi również jako aktor filmowy. Stworzył wybitne kreacje w „Krótkim filmie o zabijaniu” Krzysztofa Kieślowskiego, „Wszystko, co najważniejsze” Roberta Glińskiego, „Panu Tadeuszu” Andrzeja Wajdy. Sympatię widzów przyniosły mu role anioła Giordana w filmach „Anioł w Krakowie” i „Zakochany anioł” oraz kapelmistrza Lewickiego w „Długim weekendzie”.

Olga Katafiasz
Teatrolog i filmoznawca, wykładowca Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. W latach 1995-2008 pracowała w zespole redakcyjnym „Gazety Teatralnej Didaskalia”, gdzie nadal regularnie publikuje eseje i recenzje. Autorka szkiców poświęconych związkom literatury, teatru i filmu oraz książek: „Próby wrażliwości. Szekspirowskie ekranizacje Laurence’a Oliviera i Kennetha Branagha” (2005) i „Słownik wiedzy o filmie” (wspólnie z Joanną Wojnicką; 2005, 2009).

Inne książki autora - Katafiasz Olga

Słownik wiedzy o filmie
Wojnicka Joanna, Katafiasz Olga

Inne książki w tematyce

Główna rola w teatrze...
Ruman Elżbieta

Emma wywiad rzeka z Marią Straszewską
Maliszewski Stanisław

Światłość świata
Seewald Peter

Zobacz wszystkie pozycje

Henning Mankell

Cienie rosną o zmierzchu
Mankell Henning W.A.B.

Dalszy ciąg przygód nastoletniego Joela, znanego z książki Pies, który biegł ku gwieździe. Joel ma już prawie dwanaście lat i? potwornie się nudzi. Uważa, że w jego miejscowości nic się nie dzieje. Tymczasem pewnego dnia przydarza mu się Cud! Chłopiec postanawia odwdzięczyć się losowi: chce uszczęśliwić swoją dorosłą przyjaciółkę Gertrud Bez Nosa. Zamierza znaleźć jej narzeczonego. Knuje niegroźną intrygę, wypożycza z biblioteki poezje i uczy się pisać listy miłosne. Aranżuje pierwsze spotkanie? Świat relacji damsko-męskich jest jednak o wiele bardziej skomplikowany, niż przypuszczał, i cały misterny plan bierze w łeb. Cienie rosną o zmierzchu to zabawna, mądra i wciągająca opowieść o chłopcu, który zostawia za sobą dzieciństwo. Mankell pięknie opowiada o perypetiach Joela i jego przyjaciół, nawiązując do najlepszych tradycji skandynawskiej literatury dziecięcej. Mankell cały czas balansuje na granicy realizmu magicznego, ale daje do zrozumienia, że nie istnieje magia potężniejsza od wyobraźni smutnego dziecka. Observer Wielbiciele Mankella wiedzą, że jak wspaniale snuje opowieści. Czarodziej słowa, który ma dużo do powiedzenia. January Magazine Poruszająca historia młodego chłopca dorastającego w północnej Szwecji. The Bookseller